High Fashion, Balkan en Mystiek

4 februari 2022
High Fashion, Balkan en Mystiek

Pavel Surovi is een Renaissance man, een duizendpoot. Politicus en kunstenaar, directeur en maker, vertegenwoordiger van de Slowaakse minderheid in Culturele Hoofdstad Novi Sad en einzelgänger. Zijn laatste expositie Slava werd vlak na de grote opening van Novi Sad geopend in het Culturele Centrum van de Slowaakse minderheid. Juist, waar Pavel ook weer directeur van is.


Je bent een multitalent, politicus, fotograaf, grafisch ontwerper, hoe is dit zo gekomen?
Zonder al die rollen, die je hebt opgesomd, zou ik niet kunnen zijn wie ik ben. Als kleine jongen was ik een revolutionair, ik droomde ervan de wereld te veranderen, nieuwe steden en werelden te maken. Ik heb altijd behoefte aan een uitdaging, groei en bevestiging op verschillende gebieden. Ik heb de wereldtendensen gevolgd, vergelijkingen gemaakt op het gebied van politiek, filosofie, economie, sport en kunst in de wereld en geprobeerd problemen op een andere manier op te lossen.

Als ik maar één taak doe, stagneert mijn ziel geestelijk. Ik ben er het levende bewijs van dat dat je alleen met hard werken, originaliteit en kwaliteit kunt slagen in de wereld, ook al kom je uit het kleine dorpje Kisac, dat op ongeveer 15 km afstand van Novi Sad ligt. Dit is vooral te danken aan mijn ouders die eindeloos in mij en mijn opleiding hebben geloofd en geïnvesteerd.

“Dit is vooral te danken aan mijn ouders die eindeloos in mij en mijn opleiding hebben geloofd en geïnvesteerd.”


Je fotoserie richt zich op Servische klederdracht die op hun beurt ook weer deels Slowaaks, Hongaars en Kroatisch is, waarom?
Ik wilde het multiculturalisme van de Balkan en het naast elkaar bestaan ​​van de mensen in Servië laten zien. Mijn doel was om verhalen, sprookjes, overtuigingen, mythologie,  en bijbelverhalen te vertellen met archaïsche klederdrachten van de Balkan en de verschillende culturen en hun tradities.

Door het mysterie en de mystiek van klederdracht en  de spirituele overtuiging en mythes die daar bijhoren door verschillende tijdperken  heen te onthullen, bekroon ik het archetype van Aphrodite’s goddelijke schoonheid. En een dieper verhaal dat op meerdere niveaus te zien is. Het is een verhaal over de ontmoeting van twee werelden van schoonheid en de spirituele wereld.

Let op: De blog gaat verder na de fotoreeks.

De schoonheid van vrouwen en het wereldleven worden vertegenwoordigd door munten, ducaten, parels, kronen, juwelen, hoofdbanden, en vandaag de dag wordt het vertegenwoordigd door een constant streven naar roem, populariteit, bewondering, schoonheid, mode, status en klass. En nog een verborgen maar wezenlijk onderdeel in de klederdrachten zijn christelijke symbolen.

God en Jezus Christus zijn overal aanwezig en gearticuleerd, zelfs op hele oude  klederdrachten en tapijten. De vrouwen droegen kruisen in hun handen, op blouses op hun borst, geborduurd op hun overhemden, zelfs parelmoer in de vorm van kruisen en bloemen. De klederdrachten laten ook zien tot welke staat en religie waartoe ze behoren of willen behoren.

Je foto’s zien eruit als high fashion fotografie, waarom heb je voor deze stijl gekozen?

“Ik bedacht een nieuwe etnische kunststijl in de fotografie die volkskostuums, de schoonheid van meisjes en een filosofische en spirituele benadering combineert.”

Ik bedacht een nieuwe etnische kunststijl in de fotografie die volkskostuums, de schoonheid van meisjes en een filosofische en spirituele benadering combineert. Oude dekens en vloerkleden als achtergrond voegen nog meer diepte toe aan de oude klederdracht van het spirituele verhaal, en de voorwerpen in de handen roepen de gewenste allegorieën op. High fashion fotografie is slechts een techniek die ik gebruik bij het fotograferen van oude klederdrachten. Deze foto’s lijken meer op olieverfschilderijen, omdat de technieken van mijn lichtopstellingen in de fotografie en mijn esthetiek meer op middeleeuwse en renaissancetradities lijken, waar Simone Martini, Holbein en Van Eick verweven zijn met topmodefotografie.

Met deze techniek won ik de eerste prijs van de jury op het IBEFF festival Ethnomode in Rusland in de categorie Modefotografie. Door extra allegorieën en metaforen te gebruiken als mijn filosofische uitdrukking in fotografie, zie je behalve een mooie vrouw, de klederdracht, de symbolen en de verborgen boodschappen vanuit de historische context

Mijn foto’s verbergen die  gesublimeerde boodschappen erin, ze zijn meer dan multiculturalisme en het naast elkaar bestaan ​​van de mensen in Servië en de Balkan. Ze vertelden meer verhalen dan esthetisch mooie foto’s van klederdrachten. Ze tonen een unieke combinatie van kunst en etnologie, traditie en moderne tijd, maar ook historisch-nationale herkenningspunten op het gebied van modeontwerp. Ze vertegenwoordigen niet alleen de Culturele Hoofdstad van Europa in spirituele, historische, filosofische en christelijke zin, maar ze vertellen eigenlijk het  verhaal over onze planeet aarde. 

Ik kan me voorstellen dat detail en interpretatie erg belangrijk zijn om het goed te krijgen, waar heb je je kennis van de traditionele klederdracht opgedaan?
Ik heb kennis opgedaan in het veld door oude klederdrachten te onderzoeken en te kopen. Daarna vergeleek en confronteerde ik die kennis met museumonderzoek. In dit project liet ik mij leiden door de eerste intuïtie en symbolen die ik op de oude klederdrachten zag. Mijn filosofische, spirituele aspect van denken stond voorop. Als grafisch ontwerper combineerde ik meteen klederdracht en vloerkleden.

De productie van het project was zeer veeleisend en ik deed alles zelf. Van het concept, de filosofie enspirituele aspect tot het laatste detail van de uitvoering. Het is een jarenlange inspanning geweest van dag in dag uit.

Constante voorbereidingen, selectie van klederdrachten, decors, modellen. Symbolen. De combinaties tussen de vloerkleden en de klederdracht. De modellen. Het selecteren, nabewerken van de foto’s. Het maken van de grote afdrukken, het inrichten van de tentoonstelling. Alle geduld en tact die je nodig hebt in het communiceren met iedereen die er aan mee werkt. Ik deed het allemaal zelf.

Wat kunnen we in het westen leren van het leven in Novi Sad, waar zoveel mensen met zoveel achtergronden wonen?

“Ze kunnen leren dat Novi Sad een stad is van multiculturalisme en het naast elkaar bestaan ​​van alle volkeren die in broederschap en eenheid leven. Novi Sad verbindt het westen en het oosten.”

Ze kunnen leren dat Novi Sad een stad is van multiculturalisme en het naast elkaar bestaan ​​van alle volkeren die in broederschap en eenheid leven. Novi Sad verbindt het westen en het oosten. Novi Sad is een stad met een bohemien leven en cultuur. Novi Sad verlegt de grenzen van wat van iedereen wordt verwacht. Novi Sad is een educatief centrum, een centrum van de IT-industrie die zijn producten exporteert naar Amerika en heel Europa, een stad van de jeugd, een stad van muziek en ballet… Gemengde huwelijken, verschillende naties en verschillende culturen creëren een uniciteit die een nieuwe wereld en een nieuw Novi Sad schept.

Reist deze tentoonstelling na 2022 door Europa?
Ik hoop het! Dit jaar zou mijn vorige tentoonstelling Corona in Parijs te zien zijn. Ook Slowakije is geïnteresseerd in de tentoonstelling. Mijn doel met deze expositie is om Servië te vertegenwoordigen op de Dubai Expo.

Als mensen Novi Sad gaan bezoeken, hoe kunnen ze dan de Slowaakse cultuur van het gebied leren kennen?
Ze kunnen naar het Cultureel Centrum Kisač komen, waar ik ook de directeur van ben. Ik ben ook de grootste verzamelaar van oude archaïsche Slowaakse klederdrachten in Servië, ook oude meubels en andere kunstwerken. Dit jaar willen we de reconstructie van het oudste huis in Kisač voltooien, dat we ombouwen tot een museum, een modern toeristisch en cultureel punt. Ons plan is om achter het museum een ​​grote tentoonstellingsruimte te bouwen, waar de hele cultuur van Slowaken in Servië zal worden getoond.

Andere berichten deze week

Hoofdpartners: